http://www.abanfi.com?rgm=rasuol&p_id=1899  آموزش زبان فرانسوی رزتا استون در سه سطح

    آموزش زبان عربی رزتا استون در سه سطح    http://www.abanfi.com?rgm=rasuol&p_id=1904

آموزش زبان انگلیسی رزتا استون در سه سطح   http://www.abanfi.com?rgm=rasuol&p_id=1907 

چگونه انگلیسی صحبت کنیم نسخه 10   http://www.abanfi.com?rgm=rasuol&p_id=1908

 قدرتمندترین نرم افزار آموزش زبان فرانسه   http://www.abanfi.com?rgm=rasuol&p_id=1976 

قدرتمندترین نرم افزار آموزش زبان انگلیسی  http://www.abanfi.com?rgm=rasuol&p_id=1977 

کارمای نیک ‏

‎ ‎این مطلب، نوشته‎ای کوتاه و در عین‎ ‎حال جذاب است که دالایی لاما برای‎ ‎سال ‏‏2008 تنظیم کرده است. بخوانید و سرخوش‎ ‎گردید‎. ‎خواندن و‎ ‎اندیشیدن در‎ ‎این ‏مطلب بیش‎تر از یکی دو دقیقه وقت نمی‎گیرد. این پیام را وانگذارید. ‏

متن باید حداکثر ظرف 96 ساعت از دستان شما به‏‎ ‎دیگری برسد. در آن صورت، ‏شما خبری‎ ‎بس خوش‎ ‎دریافت خواهید کرد. این قانون‎ ‎برای همگان صادق است؛ ‏با هر دین و‎ ‎مذهب و طرز‎ ‎فکری؛ حتی اگر شما اصلاً خرافاتی‎ ‎نباشید و به این ‏حرفها دل ندهید‎.‎‏ ‏

‎ ‏1-‏‎  ‎به خاطر داشته باش که‏‎ ‎عشق‎های سترگ ودستاوردهای عظیم، به‎ ‎خطر‎ ‎کردن‎ها و ‏ریسک‎های بزرگ محتاج‏‎اند‎.

‏2-   وقتی چیزی را از دست‏‎ ‎دادی، درس گرفتن از آن را از دست‎ ‎نده‎.

‏3- این سه میم را از همواره‎ ‎دنبال کن‎:

‏* محبت و احترام به‎ ‎خود را‎

‏* محبت به همگان را ‏

‏* مسؤولیت‎پذیری‎ ‎در برابر کارهایی که کرده‏‎ای‎

‏4- به خاطر داشته باش دست‏‎ ‎نیافتن به آنچه می‎جویی، گاه اقبالی‎ ‎بزرگ است‎.

‏5- اگر می‎خواهی قواعد بازی‎ ‎را عوض کنی، نخست قواعد را فرابگیر‎.

‏6- به خاطر یک مشاجره‎ی کوچک،‏‎ ‎ارتباطی بزرگ را از دست نده‏‎.

‏7-  وقتی دانستی که خطایی‎ ‎مرتکب شده‎ای، گام‎هایی را پیاپی‎ ‎برای جبران‏‎ ‎آن خطا ‏بردار‎.  

‏8-  بخشی از هر روز خود را به‏‎ ‎تنهایی گذران‏‎.

‏9-  چشمان خود را نسبت به‏‎ ‎تغییرات بگشا، اما ارزش‎های خود را‏‎ ‎به‎سادگی در برابر ‏آنها فرومگذار.‏‎

‏10-  به خاطر داشته باش که گاه‏‎ ‎سکوت بهترین پاسخ است‎.

‏11-  شرافتمندانه بزی؛ تا هرگاه بیش‎تر عمر کردی، با یادآوری‎ ‎زندگی‎ ‎خویش دوباره ‏شادی را تجربه کنی‎.

‏12-‏‎  ‎زیرساخت زندگی شما، وجود‏‎ ‎جوی از محبت و عشق در محیط خانه وخانواده ‏است.‏‎

‏13-  در مواقعی که با محبوب‏‎ ‎خویش ماجرا می‎کنی و از او گله‏‎ ‎داری،‎ ‎تنها به ‏موضوعات کنونی بپرداز و‏‎ ‎سراغی از گلایه‎های قدیم نگیر‎.

‏14-   دانش خود را با دیگران در‎ ‎میان بگذار. این تنها راه جاودانگی‎ ‎است‎.

‏15-  با دنیا و زندگیِ زمینی بر‏‎ ‎سر مهر باش‎.

‏16-  سالی یک بار به جایی برو که‏‎ ‎تا کنون هرگز نرفته‎ای‎.  

‏17-  بدان که بهترین ارتباط، آن‎ ‎است که عشق شما به هم، از نیاز شما‎ ‎به‎ ‎هم سبقت ‏گیرد‎.

‏18-  وقتی می خواهی موفقیت خود‎ ‎را ارزیابی کنی، ببین چه چیز را از دست‎ ‎داده‎ای ‏که چنین موفقیتی را به دست آورده‏‎ای‎.

‎ ‏19-  در عشق و آشپزی، جسورانه‎ ‎دل را به دریا بزن‎.‎‏ ‏

افسوس كه رفت عمر بر بيهوده              هم لقمه حرام و هم نفس آلوده

فرمودة ناكرده سيه رويم كرد                فرياد ز كرده هاي نا فرموده

هر دل كه اسير محبت اوست خوشست         هر سر كه غبار سر آن كوست، خوشست

از دوست به ناوك غم آزرده مشو    خوش باش كه هر چه آيد از دوست خوش است

گويند بهشت و حور عين خواهد بود            آنجا مي ناب و انگبين خواهد بود

گر ما مي و معشوق پرستيم رواست             چون عاقبت كار همين خواهد بود

از تن چو برفت جان پاك من و تو             خاك دگران شود مغاك من و تو

زين پس ز براي خشت گور دگران               در كالبدي كشند خاك من و تو

گاه سحر است خيز اي مايه ناز            نرمك نرمك باده خور و چنگ نواز

كه آنها كه بجايند نپايند دراز             و آنها كه شدند كس نمي آيد باز

گويند:  هر آن كس كه با پرهيزند        آنسان كه بميرند بدانسان برخيزند

ما با مي معشوق از آنيم مدام باشد       كه به حشرمان چنان برانگيزند

چندين غم مال و حسرت دنيا چيست؟         هرگز ديدي كسي كه جاويد بزيست؟

اين چند نفس در تن تو عاريتي ست            با عاريتي عاريتي بايد زيست

در عشق تو از ملالتم ننگي نيست           با بيخبران در اين سخن جنگي نيست

اين شربت عشق داروي مرادنست            نامردانرا از اين قدح رنگي نيست

مي خوردن و گرد نيكوان گرديدن               بهتر كه به رزق زاهدي ورزيدن

گر دوزخي اند مردم مست، بگوي             پس، روي بهشت را كه خواهد ديدن؟

مي خور كه ترا بيخبر از خويش كند           خون در دل دشمن بد انديش كند

هشيار بدن چه سود دارد؟ جز آنك           ز انديشه پايان، دل تو ريش كند

نا كرده گناه در جهان كيست؟ بگوي     و آنكس كه گنه نكرد چون زيست؟ بگوي

من بد كنم و تو بد مكافات دهي         پس فرق ميان من و تو چيست؟ بگوي

سير آمدم اي خداي از هستي خويش                وز تنگدلي و از تهيدستي خويش

از نيست تو هست مي كني، بيرون آر               زين نيستيم بحرمت هستي خويش

سستي مكن و فريضه ها را بگذار           وان لقمه كه داري زكسان باز مدار

در خون كس و مال كسي قصد مكن           در عهده آن جهان منم، باده بيار

با من تو هر آنجه گويي از كين گويي         پيوسته مرا ملحد و بيدين گويي

معترفم بدانچه گويي، ليكن               انصاف بده، ترا رسد اين گويي؟

ابر آمد و باز بر سر سبزه گريست            بي باده ارغوان نمي بايد زيست

اين سبزه كه امروز تماشا گه ماست            تا سبزه خاك ما تماشا گه كيست

اي پير خرد مند پگه تر برخيز               وان كودك خاكبيز را بنگر تيز

پندش ده گو كه : نرم نرمك مي بيز           مغز سر كيقباد و چشم پرويز

موجود هر آنجه هست، نقشست و خيال         عارف نبود هر كه نداند اين حال

بنشين قدحي باده بنوش و خوش باش           فارغ شو از اين نقش خيالات محال

اين دو سه نادان كه چنان ميدانند          از جهل كه داناي جهان ايشانند

خر باش كه چنان زخري چندانند            هر كه نو خرست كافرش مي خوانند

اين كوزه چو من عاشق زاري بود ست             در بند سر زلف نگاري بودست

اين دسته كه بر گردن او مي بيني            دستيست كه بر گردن ياري بودست

خيام اگر ز باده مستي خوش باش              گر با صنمي دمي نشستي خوش باش

پايان همه چيز جهان نيستيست             پندار كه نيستي، چو هستي خوش باش

از گردش روزگار بهري برگير                   بر تخت طرب نشين و ساغر درگير

از طاعت و معصيت خدا مستغنيست               باري تو مراد خود زعالم گير

تا كي غم آن خوري كه داري يا ني؟       دين عمر به خوشدلي گذاري يا ني؟

پر كن قدح باده كه معلومت نيست        كاين دم كه فرو بري برآري يا ني

يا رب بگشاي بر من از رزق دري           بي منت اين خسان رسان ما حضري

از باده چنان مست نگه دار مرا             كز بيخبري نباشدم دردسري

آشنايي مختصر با حكيم عمر خيام

دوستان عزيز آنچه در زير مي خوانيد از مقدمه كتاب رباعيات خيام نقل شده است كه بعد از مطالعه آن حيفم آمد كه آن را براي شما بيان نكنم و براي آشنايي هر چند مختصر با يكي از بزرگترين مفاخر اين مملكت اين مطلب را در اختيار شما قرار مي دهم. به اين اميد كه مورد پسندتان واقع شود.

افسوس كه رفت عمر بر بيهوده               هم لقمه حرام و هم نفس آلوده

فرمودة ناكرده سيه رويم كرد                فرياد ز كرده هاي نا فرموده

هر دل كه اسير محبت اوست خوشست           هر سر كه غبار سر آن كوست، خوشست

از دوست به ناوك غم آزرده مشو     خوش باش كه هر چه آيد از دوست خوش است

گويند بهشت و حور عين خواهد بود             آنجا مي ناب و انگبين خواهد بود

گر ما مي و معشوق پرستيم رواست             چون عاقبت كار همين خواهد بود

از تن چو برفت جان پاك من و تو            خاك دگران شود مغاك من و تو

زين پس ز براي خشت گور دگران              در كالبدي كشند خاك من و تو

گاه سحر است خيز اي مايه ناز            نرمك نرمك باده خور و چنگ نواز

كه آنها كه بجايند نپايند دراز             و آنها كه شدند كس نمي آيد باز

گويند:  هر آن كس كه با پرهيزند         آنسان كه بميرند بدانسان برخيزند

ما با مي معشوق از آنيم مدام باشد         كه به حشرمان چنان برانگيزند

چندين غم مال و حسرت دنيا چيست؟        هرگز ديدي كسي كه جاويد بزيست؟

اين چند نفس در تن تو عاريتي ست            با عاريتي عاريتي بايد زيست

در عشق تو از ملالتم ننگي نيست           با بيخبران در اين سخن جنگي نيست

اين شربت عشق داروي مرادنست            نامردانرا از اين قدح رنگي نيست

مي خوردن و گرد نيكوان گرديدن               بهتر كه به رزق زاهدي ورزيدن

گر دوزخي اند مردم مست، بگوي             پس، روي بهشت را كه خواهد ديدن؟

مي خور كه ترا بيخبر از خويش كند           خون در دل دشمن بد انديش كند

هشيار بدن چه سود دارد؟ جز آنك           ز انديشه پايان، دل تو ريش كند

نا كرده گناه در جهان كيست؟ بگوي     و آنكس كه گنه نكرد چون زيست؟ بگوي

من بد كنم و تو بد مكافات دهي          پس فرق ميان من و تو چيست؟ بگوي

سير آمدم اي خداي از هستي خويش                 وز تنگدلي و از تهيدستي خويش

از نيست تو هست مي كني، بيرون آر              زين نيستيم بحرمت هستي خويش

سستي مكن و فريضه ها را بگذار          وان لقمه كه داري زكسان باز مدار

در خون كس و مال كسي قصد مكن            در عهده آن جهان منم، باده بيار

با من تو هر آنجه گويي از كين گويي         پيوسته مرا ملحد و بيدين گويي

معترفم بدانچه گويي، ليكن                 انصاف بده، ترا رسد اين گويي؟

ابر آمد و باز بر سر سبزه گريست          دبي باده ارغوان نمي بايد زيست

اين سبزه كه امروز تماشا گه ماست           تا سبزه خاك ما تماشا گه كيست

اي پير خرد مند پگه تر برخيز               وان كودك خاكبيز را بنگر تيز

پندش ده گو كه : نرم نرمك مي بيز           مغز سر كيقباد و چشم پرويز

موجود هر آنجه هست، نقشست و خيال         عارف نبود هر كه نداند اين حال

بنشين قدحي باده بنوش و خوش باش           فارغ شو از اين نقش خيالات محال

اين دو سه نادان كه چنان ميدانند         از جهل كه داناي جهان ايشانند

خر باش كه چنان زخري چندانند            هر كه نو خرست كافرش مي خوانند

اين كوزه چو من عاشق زاري بود ست            در بند سر زلف نگاري بودست

اين دسته كه بر گردن او مي بيني            دستيست كه بر گردن ياري بودست

خيام اگر ز باده مستي خوش باش             گر با صنمي دمي نشستي خوش باش

پايان همه چيز جهان نيستيست             پندار كه نيستي، چو هستي خوش باش

از گردش روزگار بهري برگير                    بر تخت طرب نشين و ساغر درگير

از طاعت و معصيت خدا مستغنيست               باري تو مراد خود زعالم گير

تا كي غم آن خوري كه داري يا ني؟         دين عمر به خوشدلي گذاري يا ني؟

پر كن قدح باده كه معلومت نيست          كاين دم كه فرو بري برآري يا ني

يا رب بگشاي بر من از رزق دري            بي منت اين خسان رسان ما حضري

از باده چنان مست نگه دار مرا               كز بيخبري نباشدم دردسري

افسوس كه رفت عمر بر بيهوده               هم لقمه حرام و هم نفس آلوده

فرمودة ناكرده سيه رويم كرد                فرياد ز كرده هاي نا فرموده

هر دل كه اسير محبت اوست خوشست           هر سر كه غبار سر آن كوست، خوشست

از دوست به ناوك غم آزرده مشو     خوش باش كه هر چه آيد از دوست خوش است

گويند بهشت و حور عين خواهد بود             آنجا مي ناب و انگبين خواهد بود

گر ما مي و معشوق پرستيم رواست             چون عاقبت كار همين خواهد بود

از تن چو برفت جان پاك من و تو            خاك دگران شود مغاك من و تو

زين پس ز براي خشت گور دگران              در كالبدي كشند خاك من و تو

گاه سحر است خيز اي مايه ناز            نرمك نرمك باده خور و چنگ نواز

كه آنها كه بجايند نپايند دراز             و آنها كه شدند كس نمي آيد باز

گويند:  هر آن كس كه با پرهيزند         آنسان كه بميرند بدانسان برخيزند

ما با مي معشوق از آنيم مدام باشد        كه به حشرمان چنان برانگيزند

چندين غم مال و حسرت دنيا چيست؟         هرگز ديدي كسي كه جاويد بزيست؟

اين چند نفس در تن تو عاريتي ست            با عاريتي عاريتي بايد زيست

در عشق تو از ملالتم ننگي نيست           با بيخبران در اين سخن جنگي نيست

اين شربت عشق داروي مرادنست            نامردانرا از اين قدح رنگي نيست

مي خوردن و گرد نيكوان گرديدن               بهتر كه به رزق زاهدي ورزيدن

گر دوزخي اند مردم مست، بگوي             پس، روي بهشت را كه خواهد ديدن؟

مي خور كه ترا بيخبر از خويش كند           خون در دل دشمن بد انديش كند

هشيار بدن چه سود دارد؟ جز آنك           ز انديشه پايان، دل تو ريش كند

نا كرده گناه در جهان كيست؟ بگوي     و آنكس كه گنه نكرد چون زيست؟ بگوي

من بد كنم و تو بد مكافات دهي         پس فرق ميان من و تو چيست؟ بگوي

سير آمدم اي خداي از هستي خويش                وز تنگدلي و از تهيدستي خويش

از نيست تو هست مي كني، بيرون آر              زين نيستيم بحرمت هستي خويش

سستي مكن و فريضه ها را بگذار          وان لقمه كه داري زكسان باز مدار

در خون كس و مال كسي قصد مكن           در عهده آن جهان منم، باده بيار

با من تو هر آنجه گويي از كين گويي          پيوسته مرا ملحد و بيدين گويي

معترفم بدانچه گويي، ليكن                 انصاف بده، ترا رسد اين گويي؟

ابر آمد و باز بر سر سبزه گريست           بي باده ارغوان نمي بايد زيست

اين سبزه كه امروز تماشا گه ماست           تا سبزه خاك ما تماشا گه كيست

اي پير خرد مند پگه تر برخيز                وان كودك خاكبيز را بنگر تيز

پندش ده گو كه : نرم نرمك مي بيز            مغز سر كيقباد و چشم پرويز

موجود هر آنجه هست، نقشست و خيال        عارف نبود هر كه نداند اين حال

بنشين قدحي باده بنوش و خوش باش           فارغ شو از اين نقش خيالات محال

اين دو سه نادان كه چنان ميدانند          از جهل كه داناي جهان ايشانند

خر باش كه چنان زخري چندانند           هر كه نو خرست كافرش مي خوانند

اين كوزه چو من عاشق زاري بود ست            در بند سر زلف نگاري بودست

اين دسته كه بر گردن او مي بيني          دستيست كه بر گردن ياري بودست

خيام اگر ز باده مستي خوش باش               گر با صنمي دمي نشستي خوش باش

پايان همه چيز جهان نيستيست               پندار كه نيستي، چو هستي خوش باش

از گردش روزگار بهري برگير                    بر تخت طرب نشين و ساغر درگير

از طاعت و معصيت خدا مستغنيست                باري تو مراد خود زعالم گير

تا كي غم آن خوري كه داري يا ني؟           دين عمر به خوشدلي گذاري يا ني؟

پر كن قدح باده كه معلومت نيست            كاين دم كه فرو بري برآري يا ني

يا رب بگشاي بر من از رزق دري            بي منت اين خسان رسان ما حضري

از باده چنان مست نگه دار مرا              كز بيخبري نباشدم دردسري

آنچه که از آثار خیام وجود دارد یا تاریخ نویسان وجود آنها را ذکر کرده اند رساله ها و مقالاتی است که او در علوم مختلف نوشته است که عبارتند از:

1- رساله ای در جبر و مقابله

2- رساله ای در شرح اصول اقلیدس

3- زیج ملکشاهی یا زیج جلالی

4- رساله ای در طبیعیات

5- رساله در وجود

6- رساله فلسفی که در آن از حکمت الهی در آفرینش عالم و تکالیف مردم و عبادات بحث می کند.

7- رساله ای در اختلاف فصول و اقالیم

8- نوروز نامه که درباره رسوم و اعیاد ایرانیان به ویژه تاریخ و آداب ایرانیان در روز عید نوروز است.

9- دیوان رباعیات

10_ رساله فی براهین الجبر و المقابله

11_ رساله تکلیف

12-رساله ای در شرح مشکلات کتاب مصادرات اقلیدس

13_رساله روضه القلوب

14_رساله ضیاء العلی

15_رساله میزان الحکمه

16_رساله ای در صورت و تضاد

17_ترجمه خطبه ابن سینا

18_رساله مشکلات ایجاب

11_رساله ای در بیان زیگ ملک شاهی

12_رساله نضام الملک در بیان حکومت

13_رساله لوازم الا کمنه

14_اشعار عربی خیام

15_عیون الحکمه

16_رساله معراجیه

17_رساله در علم کلیات

20_رساله در تحقیق معنی وجود

21_رساله ای در صحت طرق هندسی برای استخراج جذر و کعب

گزيده ای از اشعار

ابر آمد و باز بر سر سبزه گزیست                                             بی باده گلرنگ نمی باید زیست

این سبزه که امروز تماشاگه ماست                                         تا سبزه خاک ما تماشاگه کیست

بر چهره گل نسیم نوروز خوش است                                   در صحن چمن روی دل افروز خوش است

از دی که گذشت هر چه گویی خوش نیست                    خوش باش و ز دی مگو که امروز خوش است

        

می نوش که عمر جاودانی این است                                         خود حاصل از ایام جوانی این است

هنگام گل و باده و یاران سر مست                                      خوش باش دمی که زندگانی این است

        

بر شاخ امید اگر بری یافتمی                                                    هم رشته خویش را سری یافتمی

تا چند ز تنگنای زندان وجود                                                       ای کاش سوی عدم دری یافتمی

         

از جمله رفتگان این راه دراز                                                          باز آمده ای کو که به ما گوید راز

هان بر سر این دو راهه آز و نیاز                                                        چیزی نگذاری که نمی آیی باز

        

ای دل! غم این جهان فرسوده مخور                                                بیهوده نه ای غمان بیهوده مخور

چون بوده گذشت و نیست نابوده پدید                                          خوش باش غم بوده و نابوده مخور

        

در دایره ای که آمدن ،رفتن ماست                                                 آن را نه بدایت نه نهایت پیداست

کس می نزند دمی در این عالم راست                                       کاین آمدن از کجا و رفتن به کجاست

این یک دو سه روزه نوبت عمر گذشت                                    چون آب به جویبار و چون باد به دشت

هرگز غم ایام مرا یاد نگشت                                                  روزی که نیامدست و روزی که گذشت

زندگینامه

در کـــارگــه کـــوزه گری رفـــــتم دوش

دیــــدم دو هـــزار کـــوزه گویا و خموش

ناگاه یکـــی کوزه بـــر آورد خـــــــروش

کــو کوزه گر و کوزه خر و کوزه فروش

امام غیاث الدین ابوالفتح عمر بن ابراهیم خیام نیشابوری یکی از حکما و ریاضی دانان و شاعران بزرگ ایران در اواخر قرن پنجم و اوایل قرن ششم است. سال ولادت او دقیقاً مشخص نیست. او در شهر نیشابور به دنیا آمد. به این علت به او خیام می گفتند که پدرش به شغل خیمه دوزی مشغول بوده است.

او از بزرگترین دانشمندان عصر خود به حساب می آمد و دارای هوشی فوق العاده بوده و حافظه ای نیرومند و قوی داشت. در دوران جوانی خود به فراگیری علم و دانش پرداخته به طوری که در فلسفه، نجوم و ریاضی به مقامات بلندی رسید و در علم طب نیز مهارت داشته به طوری که گفته شده او سلطان سنجر را که در زمان کودکی به مرض آبله گرفتار شده بود معالجه کرد.

او به دو زبان فارسی و عربی نیز شعر می سرود و در علوم مختلف کتابهای با ارزشی نوشته است. خیام در زمان خود دارای مقام و شهرت بوده است و معاصران او همه وی را به لقبهای بزرگی مانند امام، فیلسوف و حجة الحق ستوده اند. او در زمان دولت سلجوقیان زندگی می کرد که قلمرو حکومت آنان از خراسان گرفته تا کرمان، ری، آذربایجان و کشورهای روم، عراق و یمن و فارس را شامل می شد.

خیام معاصر با حکومت آلپ ارسلان و ملکشاه سلجوقی بود. در زمان حیات خیام حوادث مهمی به وقوع پیوست از جمله جنگهای صلیبی، سقوط دولت آل بویه، قیام دولت آل سلجوقی و... . خیام بیشتر عمر خود را در شهر نیشابور گذراند ودر طی دوران حیات خود فقط دو بار از نیشابور خارج شد سفر اول برای انجام دادن مراسم حج و سفر دوم به شهر ری و بخارا بوده است. خیام در علم نجوم مهارتی تمام داشت به طوری که گروهی از منجمین که با او معاصر بودند در بنای ساختن رصد خانه سلطان ملکشاه سلجوقی همکاری کردند و همچنین به درخواست سلطان ملکشاه سلجوقی تصمیم به اصلاح تقویم گرفت که به تقویم جلالی معروف است. خیام در دوران زندگی خود از جهت علمی و فلسفی به معروفیت رسید و مورد احترام علما و فیلسوفان زمان خود بود.

شهرت او گرچه بیشتر به شاعری است اما در واقع خیام فیلسوف و ریاضی دانی بود که به آثار ابوعلی سیناپرداخت و یکی از خطبه های معروف او را در باب یکتایی خداوند به فارسی ترجمه کرد. اولین اشاره ای که به شعر خیام شده، صدسال پس از مرگ اوست.

نوشته اند:که خیام را به تدریس و نوشتن کتاب رغبت چندانی نبود. شاید به دلیل آنکه شاگردان هوشمند برگزیده ای پیرامون خود نمی یافت و چه بسا از آن جهت که اوضاع روزگار خود را، که مقارن حکومت سلجوقیان و مخالفت شدید با فلسفه و زمان رونق بازار بحث ها و جدل های فقیهان و ظاهربینان بود، شایسته ابراز اندیشه های آزاد و بلند نمی دید. با این همه، از او نوشته های بسیار برجای مانده که در قرون وسطی به لاتین ترجمه شد و مورد توجه اروپائیان قرار گرفت.

رساله وی در جبر و مقابله و رساله ای دیگر، که در آن به طرح و پاسخگویی به مشکلات هندسه اقلیدس پرداخته، از جمله مشهورترین آثار ریاضی اوست.

خیام منجم بود و تقویم امروز ایرانی، حاصل محاسباتی است که او و عده ای از دانشمندانی دیگر، در زمان جلال الدین ملک شاه سلجوقی انجام دادند و به نام وی تقویم جلالی خوانده می شود. خیام در باب چگونگی محاسبات نجومی خود رساله ای نیز نوشته است. وی علاوه بر ریاضی و نجوم، متبحر در فلسفه، تاریخ جهان،زبانشناسی و فقه نیز بود. علوم و فلسفه یونان را تدریس می کرد و دانشجویان را به ورزش جسمانی و پرورش نفس تشویق می کرد. از همین رو، بسیاری از صوفیان و عارفان زمان، او را به خود نزدیک می یافته اند.

بنا به روایتی خیام سفرهایی به سمرقند و بلخ و هرات و اصفهان کرد و همه جا با روشنی تمام در باب حیرت و سرگشتگی فلسفی خویش سخن می گفت و معتقدات دینی را مورد تردید قرار می داد. رساله ای در کیفیت معراج، رساله دیگر درباره علوم طبیعی و کتاب های بسیار به زبان های فارسی و عربی حاصل زندگی نسبتا طولانی اوست.

از آثار معروف فارسی منسوب به عمر خیام، رساله نوروز نامه است که با نثری ساده و شیوا، پیدایی نوروز و آداب برگزاری آن را در دربار ساسانیان بازگو نموده. او در این رساله با شیفتگی تمام درباره آیین جهانداری شاهنشاهان کهن ایرانی و پیشه ها و دانش هایی که مورد توجه آنان بوده سخن رانده و تنی چند از شاهان داستانی و تاریخی ایران را شناسانده است.

ويژگيهای شعر خيام

شعر خیام، در قالب رباعی، شعری کوتاه، ساده و بدون هنرنمایی های فضل فروشانه و در عین حال حاوی معانی عمیق فلسفی و حاصل اندیشه آگاهانه متفکری بزرگ در مقابل اسرار عظیم آفرینش است. تعداد واقعی رباعیات خیام را حدود هفتاد دانسته اند، حال آن که بیش از چند هزار رباعی به او نسبت داده می شود. در دنیای ادب و هنر بیرون از مرزها، خاصه در جهان انگلیسی زبان، خیام معروف ترین شاعر ایرانی است که شهرتش از محافل علمی و ادبی بسیار فراتر رفته است. این شهرت مرهون ترجمه رباعیات او به وسیله ادوارد فیتز جرالد شاعر انگلیسی است. اوست، که در قرن نوزدهم میلادی، افکار بزرگ فیلسوف و شاعر را به جهانیان شناساند و موجب توجه همگان به این اعجوبه علم و هنر گردید.

در حدود دوازده اثر از خیام در علم و فلسفه به جای مانده است، اما همین آثار اندک، وی را در سراسر جهان به شهرت رسانده است. از مهمترین آنها" کتاب جبر" اوست که بهترین اثر در نوع خود در ریاضیات است. از دیگر آثار او می توان به رساله فی شرح ما اشکال من مصادرات اقلیدس، رساله فی ابراهین علی المسائل الجبر و المقابله (جبر خیام)، میزان الحکم، رساله الکون و التکلیف، الجواب عم ثلاث مسائل اضیاء العقلی، رساله فی الوجود، رساله فی کلیه الوجود، نوروزنامه و کتاب الزیج الملکشاهی که به رومی نیز ترجمه شده ، اشاره کرد.

اشعار خیام بیشتر به زبان پارسی و تازی هستند مضمون عمده رباعیات خیام شک و حیرت، توجه به مرگ و فنا و تذکر در مورد مغتنم شمردن عمر آدمی است.

سرانجام شاعر بزرگ در سال 517 ﻫ . ق در شهر نیشابور دارفانی را وداع گفت.

او قبل از مرگ خود محل آرامگاه خود را پبش بینی کرده بود که نظامی عروضی در ملاقاتی که با وی داشته این پیش بینی را اینطور بیان کرده : "گور من در موضعی باشد که هر بهاری شمال بر من گل افشان می کند ." نظامی عروضی بعد از چهار سال که از وفات خیام می گذشت به شهر نیشابور رفته و به زیارت مرقد این شاعر بزرگ رفته و با کمال تعجب دید که قبر او درست در همان جایی است که او گفته بود.

ويژگی سخن

خیام در زمینه ادبیات و شعر، بیشترین معروفیت را در رباعیات به دست آورده چون رباعیات او بسیار ساده و بی آلایش و دور از تکلف و تصنع نوع زبان شعری است در عین اینکه شامل فصاحت و بلاغت است دارای معانی عالی و استوار است. خیام در این رباعیها افکار فلسفی خود را به زیباترین شکل بیان می کند و این رباعیها را غالباً در دنبال تفکرات فلسفی خود سروده و به همین علت است که خیام در زمان خود شهرتی در شاعری نداشته و بیشتر به عنوان حکیم و فیلسوف معروف بوده اما بعدها که رباعیهای لطیف و فیلسوفانه او مشهود شد نام او در شمار شاعرانی قرار گرفت که شهرت جهانی پیدا کردند. خصوصیات دیگری که در اشعار خیام نمودار است این است که سخنش در کمال متانت و سنگینی است.

اهل شوخی و مزاح نیست، با کسی کار ندارد چون او حکیمی است متفکر، دنبال سخنوری نیست و هنگامی که در اشعارش دقت می کنیم متوجه می شویم که افکار شعری او بر دو یا سه موضوع بیشتر نیست: یادآوری مرگ، تأسف بر ناپایدار بودن زندگی و بی اعتباری روزگار. از میان شعرای بزرگ ایران کمتر کسی به اندازه خیام است که شهرت جهانی داشته باشد چون اشعار او به زبانهای مختلف ترجمه شده است.

آغاز سال 7032 ميتراي آريائي

و 3748 زرتشتي

 و 2569 هخامنشي 

پيشاپيش بر شما و خانواده محترمتان مبارك باد .

بازکن پنجره را

و ببین پر زدن بلبل باغ

که شده مست زبوی خوش و جان بخش بهار

وبکش با نفسی تند و عمیق

بوی عطر گل یاس

وببین مرغک آزرده عشق

که حزین بود و نزار

با شکوفایی گلهای بهار

شده سرمست غرور

دیگر آن سوزش سرمای زمستان

نخورد بر بدن سبز درخت

یا که شلّاق خزان

نکند غنچه گل را پرپر

بازکن پنجره را

پرکن از رایحه و عطر بهار

ریه خسته ز سوز و سرما

و ببین در همه جا

فرشی از سبزه وگل پهن شده ست

تک درختی که زسرما بدنش می لرزید

جامه سبز به تن کرده

تنش گرم شده ست

پولکی را که سپید است و قشنگ

یا که زرد است و بنفش

دست خیّاط زمان

روی این جامه سبز

دانه دانه زده با زیبایی

گوییا فصل بهار

کرده بر پیکر این تازه عروس

تورخوش رنگ و سپید

از لطافت چو حریر

این بهار هم گذرا است

گل وجودتان همیشه شکوفا و زوال و پژمردگی از بهارتان به دور باد.  .

بسمه تعالي 

ان الحسين مصباح الهدي و سفينه النجاه

تاسوعا و عاشورای حسينی فرارسيدن حماسه پيروزی خون بر شمشير و تقابل حق و باطل است و محرم ماه انتشار امر به معروف و نهی‌ از منکر ماهی که بايد از آن درسهای زندگی را آموخت.

تلاش ما در بزرگداشت مراسم و سوگواری حضرت سيدالشهداء (ع) و ياران باوفايش زنده بودن نهضت حسينی و پويايی عاشورا و ماندگاری آنرا به جهانيان نشان خواهد داد و رضايت حق‌تعالی و حضرت بقيـﺔ‌الله الاعظم(عج) را در بردارد.

آدرس وب سایت  دانشگاه های دولتی

ردیف         دانشگاه                                                                        نشاني اينترنتي

1          دانشگاه اراك                                                                   www.araku.ac.ir

2          دانشگاه اروميه                                                               www.urmia.ac.ir

3          دانشگاه اصفهان                                                              www.ui.ac.ir

4          دانشگاه الزهرا عليها سلام                                              www.azzahra.ac.ir

5          دانشگاه ایلام                                                                  www.ilam.ac.ir

بقیه در ادامه مطلب :

ما ايستادگي را از طبيعت مي آموزيم؛ رودي كه از رفتن باز بايستد بوي گند مي گيرد.((اندرو متيوس)) 

دل اهل دانش زماني شاد مي گردد كه بردبار بوده و مردم بي شرم را به خويش نزديك نكند.((بزرگمهر)) 

نود و هشت درصد موفقيتها عرق روي پيشاني است و تنها دو درصد الهام از درون است.((توماس اديسون)) 

حافظه دفتر خاطراتي است كه هميشه با خود به همراه داريم.((اسكار وايلد)) 

مردم حتي زماني هم كه از شما مي خواهند معايب شان را آشكارا به آنها بگوييد، انتظار ستايش و تحسين دارند.((ويليام سامرست موام)) 

اي آقا!! قبل از اينكه عصبانيت [ خود ] را به همسرت ابراز كني فكر كن! اي خانم!! وقتي از دست شوهرت عصباني هستي، حرمت كلامت را حفظ كن.((جان گري)) 

يكي از دلايل اصلي غم و اندوه، جستجو براي يافتن شادي است.((اريك هافر)) 

ناكامي‌هاي ما همواره از بهانه‌هايي كه براي توجيه كردن آن‍ها مي‌آوريم، بخشش‌پذيرترند.((لاروشفوكو)) 

موضوع اين نيست كه چه اندازه داريم، بلكه اين است كه چه اندازه لذت مي‌بريم و اين امر، شادماني را مي‌سازد.((چارلز شپرجن)) 

مرگ به طور طبيعي به سراغ ما مي آيد، ولي شهامت زندگي كردن نه.((لئو بوسكاليا)) 

خوشبختي در جستجوي خوشبختي است نه يافتن آن.((ويليام جيمز)) 

شخصي كه همواره سواري مي كند، سرانجام راه رفتن را از ياد مي برد.((آرتور شوپنهاور)) 

ايمان، پيش از هر چيزي، پذيرا بودن است: باور به ناشناخته.((الن واتس)) 

گامهاي من رو به جلو همواره آرام بوده اند. اين را خودم مي دانم، اما هرگز هيچ گامي را رو به عقب برنداشته ام.((آبراهام لينكلن)) 

... با ديگران همان گونه رفتار كنيم كه با خودمان؛ وقتي از خودمان بدمان مي آيد، از ديگران هم بدمان مي آيد. اگر خود را تحمل كنيم، ديگران را هم تحمل مي كنيم. وقتي كه خود را مي بخشيم، ديگران را هم مي بخشيم. اين عشق به خويشتن نيست، بلكه نفرت از خويش است كه منشا همه مشكلات و مفاسد دنياست.((اريك هافر)) 

هرچه ايمان مرد به هوشش بيشتر شود، زن بهتر مي تواند او را فريب دهد.((لرد بايرون)) 

كتاب بايد در اشتياق كلك [ =ني ]، مركب و ميز تحرير باشد، اما معمولاً كلك [ =ني ]، مركب و ميز تحرير مشتاق كتاب اند. از اين رو اكنون چنين كم مايه اند كتابها.((نيچه)) 

تا زماني كه كارت به انجام نرسيده، نبايد از راهي كه برگزيده اي، از انحراف و تغيير جهت روي برتابي.((آندره موروا)) 

قدرت نفوذ هيچ‌كس بر ما به اندازه‌ي مادر نيست.((سارا ژوزفا هال)) 

از كوزه همان برون تراود كه در اوست.((مثل

به نام خداوند بخشندۀ مهربان
حاکم روز بزرگ قیامت
آنچه نزد اوست برای ما بهتر است از جلوه های این دنیا
بعد از مرگ به سوی او بازمیگردیم
به سوی خدایی که
پاک است و عیب و نقصی ندارد، ضعفی ندارد
همۀ ذرات جهان را او آفریده
به همۀ امور عالم آگاه است
سپاس و ستایش مخصوص اوست
که دیگران را به چه دلیل باید ستایش کرد؟
تنهاست و شریکی ندارد
که چه کسی قدرت شراکت با او دارد؟
مهربان است
خیرخواهترین برای انسان است
ما را به سوی خوبیها میخواند
دوست دارد که ما یک قدم در راه ضرر برنداریم
و هر نعمت و سختی که به ما میدهد برای همین منظور است.

پروردگارا به حق دوستیمان لطف بینهایتت را شامل حال من کن
که بسیار در این دوران به لطف و نزدیکی تو احتیاج دارم
به من دانایی عطا کن و سلامت جسم و ذهن
درد بزرگ من نادانی است
حقیقتهای بزرگی هست که هنوز پیدا نکرده ام
حقایقی از این جهان هستی
خدایا تو میدانی که تمام تلاش من پیدا کردن حقیقت است
اما تا با کسی درددل میکنی میگویند
منحرف شده ای، شبهه افکنی میکنی، این سخنان مال خودت نیست، از خارج دستور میگیری!
و اگر بر سخنانت اصرار کنی ...

شادم و آرام، اما فکرم همیشه مشغول است
از بس که سؤالات بزرگ و بیجواب دارم
خداوندا تنها امید من بازگشت به سوی توست.

پژوهشها حاكی از آن میباشد كه زنان بیشتر به عشق از نوع پراگما ...

مفاهیم عشق

بـه واسـطه آزمـایشـات گـونـاگون تـفاوتهای ابراز عشق در دو جنس مرد و زن مشخص گردیده اند.

 برای مثال مشـخص شده كـه زنـان در عـشـق بـه دوسـتی و منافع مـشـتـرك بـیـشتـر بـها می دهند و بـیـشتر از مـردها از حـسادت رنـج بـرده و وابـستگی بیشتری به فرد مقابل خود پیدا می كنند. در زیـر به سبـك های مـخـتـلف عشـق اشاره گردیده است:

هر انسانی از لحظه بدو تولد برای اینکه راه تکامل انسانی را طی کند در طول دوران زندگی در

بازیهای زیادی شرکت میکند ...